Γιάννης Μπασκάκης

Η επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στις ΗΠΑ κυριάρχησε στην ειδησεογραφία των περασμένων ημερών, γεγονός που δεν προκαλεί βέβαια καμιά έκπληξη, καθώς επρόκειτο πράγματι για ένα πολύ σημαντικό πολιτικό γεγονός. Μόνο που η ουσία αυτής της επίσκεψης, το τι δηλαδή ακριβώς διαμείφθηκε κατά τη συνάντηση του Ελληνα πρωθυπουργού με τον πρόεδρο Μπάιντεν και την ομιλία του στην Κοινή Σύνοδο Βουλής και Γερουσίας στο Κογκρέσο, σκοπίμως υποβαθμίστηκε, ενώ αντίθετα επιχειρήθηκε να παρουσιαστούν απλώς ως τεκμήρια μιας διεθνούς διπλωματικής αναβάθμισης της χώρας μας και κυρίως ως αποδεικτικά στοιχεία για την προσωπική ανάδειξη του κ. Μητσοτάκη ως πολιτικού ηγέτη διεθνούς κύρους.

Δυστυχώς για τη χώρα, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Το μόνο χειροπιαστό στοιχείο που προκύπτει από αυτή την επίσκεψη είναι ότι η κυβέρνηση όχι μόνο δεν αμφισβήτησε τη στρατιωτική ενίσχυση της Τουρκίας με την πώληση ή αναβάθμιση των F-16, αλλά ουσιαστικά αποδέχτηκε να μπει στην καταστροφική κούρσα των υπερεξοπλισμών, ζητώντας να αγοράσει ως αντιστάθμισμα τα πανάκριβα F-35.

Η απουσία έστω και έμμεσης αναφοράς στις επιθετικές βλέψεις της Τουρκίας κατά τη συνάντηση με τον Αμερικανό πρόεδρο ουσιαστικά επιβεβαιώθηκε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Γιάννη Οικονόμου, ο οποίος επικαλέστηκε ένα πρωτοφανές επιχείρημα για να δικαιολογήσει την πρωθυπουργική αφωνία: «Στη δική μας αντίληψη η επίσκεψη στις ΗΠΑ δεν έπρεπε και δεν θα μπορούσε να έχει τα χαρακτηριστικά του “μαθητή” που τρέχει να παραπονεθεί στον “δάσκαλο” επειδή τον αδικεί ο διπλανός του. Μια τέτοια θέση έχει στην κορυφή της την παραδοχή του αδύναμου εταίρου και θα είχε υποτελή θεμέλια στη βάση της». Δεν είπαμε δηλαδή τίποτα για τον «διπλανό» μας -την Τουρκία- επειδή δεν είμαστε «μαθητές».

Αυτή η σαφής παραδοχή έρχεται βέβαια σε καταφανή αντίθεση με την εικόνα της «περήφανης» στάσης που υποτίθεται ότι κράτησε ο κ. Μητσοτάκης στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις του με την αμερικανική πολιτική ηγεσία. Αν δεν είπε τίποτα για τον «διπλανό», τότε πώς τα έθεσε «όλα πολύ αναλυτικά» για τη στάση της Τουρκίας, όπως λένε οι πρωθυπουργικοί συνεργάτες;

Η αλήθεια είναι ότι η εικόνα που η κυβέρνηση θέλησε να περάσει για την επίσκεψη Μητσοτάκη στις ΗΠΑ στηρίχτηκε εξ ολοκλήρου στην προβολή της ομιλίας του στο Κογκρέσο. Μιας ομιλίας που παρουσιάστηκε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο -δηλαδή από την πολιτική φωνή, εκ του ρόλου του, του ίδιου του Κυρ. Μητσοτάκη- ως η απόλυτη απόδειξη ότι επρόκειτο για εμφάνιση «ενός πολιτικού παγκοσμίου βεληνεκούς» και «βαθυστόχαστου πολιτικού διεθνούς ακτινοβολίας», μέσα από την οποία -κατά τον κ. Οικονόμου- «ο πρωθυπουργός πέτυχε να συνδυάσει έναν βαθιά εθνικό λόγο με τη δέουσα παγκόσμια απόβλεψη, συνδυασμό που αποτελεί διαχρονικά την πεμπτουσία του ελληνικού πνεύματος».

Ολο το επικοινωνιακό κυβερνητικό αφήγημα βασίζεται στην εξής γραμμή: Πρώτον, ότι επρόκειτο για μια ξεχωριστή τιμή προς τον Ελληνα πρωθυπουργό το γεγονός ότι κλήθηκε ως ομιλητής στο Κογκρέσο, σε μια Κοινή Σύνοδο Βουλής και Γερουσίας. Και δεύτερον, ότι χειροκροτήθηκε από όλες τις πτέρυγες και μάλιστα σηκώθηκαν όλοι οι παριστάμενοι όρθιοι, με πρώτες τις προέδρους των δύο αντιπροσωπευτικών σωμάτων.

Ασφαλώς και είναι ευχάριστο το γεγονός ότι τιμήθηκε η χώρα μας μέσω του πρωθυπουργού από την πολιτική ηγεσία της υπερδύναμης. Μόνο που αν επισκεφθεί κανείς τον επίσημο ιστότοπο της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων (history.house.gov) θα διαπιστώσει ότι όλο το υπόλοιπο κυβερνητικό αφήγημα δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από ένα προϊόν του κυβερνητικού προπαγανδιστικού μηχανισμού. Ας δούμε τι ακριβώς συμβαίνει:

■ Η Κοινή Σύνοδος Βουλής και Γερουσίας είναι πράγματι μια ιδιαίτερη διαδικασία, εφόσον τα δύο αντιπροσωπευτικά σώματα δεν συνεδριάζουν μαζί. Αλλά, όπως αναφέρει ο επίσημος ιστότοπος, «αυτή η πρακτική κατέστη τυπικό μέρος των κρατικών επισκέψεων ξένων ηγετών στις ΗΠΑ μετά το 1945» («Joint Meeting & Joint Session Addresses Before Congress by Foreign Leaders & Dignitaries»).

■ Η επιλογή των περιπτώσεων που συγκαλείται αυτή η Κοινή Σύνοδος με ομιλητή ξένο ηγέτη «χρησιμοποιείται για ειδικές εκδηλώσεις μνήμης» («Foreign Leaders & Dignitaries Who Have Addressed the U.S. Congress»). Στην προκειμένη περίπτωση επρόκειτο για ετεροχρονισμένο εορτασμό της επετείου των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση. Ως γνωστόν, η ελληνική εθνική επέτειος γιορτάζεται από δεκαετίες στις ΗΠΑ. Και πάντοτε αυτός ο εορτασμός συνδέεται με το πολιτικό περιεχόμενο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων σε κάθε συγκυρία.

■ Το γεγονός που προβλήθηκε ως πρωτοφανές, δηλαδή το ότι χειροκρότησαν όλες οι πτέρυγες, είναι αυστηρά προσδιορισμένο από το πρωτόκολλο. Εξάλλου, προκειμένου να συγκληθούν αυτές οι Κοινές Σύνοδοι προϋποτίθεται ομοφωνία των δύο σωμάτων. Ετσι ακόμα και ο ενθουσιασμός του Ελληνα πρωθυπουργού, που έφτασε να δηλώσει δημόσια ότι χειροκροτήθηκε περισσότερο στο Κογκρέσο από όσο στην ελληνική Βουλή, μαρτυρά άγνοια αυτού του πρωτοκόλλου, το οποίο σαφώς προβλέπει ότι χειροκροτούν όλοι οι παριστάμενοι όρθιοι και μαζί μ’ αυτούς και οι εκάστοτε δύο πρόεδροι που κάθονται μαζί στην έδρα. Το πιστοποιούν και τα δύο παραδείγματα που έχει αναρτήσει η «Εφ.Συν.» στον ιστότοπό της από τις ομιλίες της προέδρου της Λετονίας και του προέδρου του Αφγανιστάν (https://tinyurl.com/y5x28qwl).

Η σκόπιμη επομένως μετάθεση της πολιτικής ουσίας της επίσκεψης από το τι χειροπιαστά αποτελέσματα κομίζει στο επικοινωνιακό μέρος της αναδεικνύεται σε μπούμερανγκ για την κυβέρνηση, αφού στηρίζεται σε εντελώς αδύναμα επιχειρήματα.

Βέβαια, ενόψει εκλογών, η κυβέρνηση ίσως ποντάρει περισσότερο να κινήσει το ενδιαφέρον της σκληρής Δεξιάς που αναπολεί τις εποχές του Βαν Φλιτ και του Παπάγου. Κι όπως φαίνεται το κατορθώνει, αφού οι πιο θερμοί υποστηρικτές της επίσκεψης ήταν το γνωστό ακροδεξιό δίδυμο των Θάνου Τζήμερου και Φαήλου Κρανιδιώτη (που μόλις έγινε τρίδυμο με τον Μπογδάνο).

Ο κ. Τζήμερος θεωρεί «εξαιρετική την παρουσία του κ. Μητσοτάκη στο Κογκρέσο» και τον χαρακτηρίζει «Statesman διεθνούς επιπέδου», ενώ ο κ. Κρανιδιώτης δηλώνει ότι στηρίζει «αυτή την πολιτική που ταυτίζει τα αμερικανικά με τα ελληνικά συμφέροντα». Οι νέοι υποψήφιοι σύμμαχοι του κ. Μητσοτάκη χτυπούν την πόρτα της Ν.Δ.

efsyn.gr