Κομψή εκ φύσεως. Ιδιοσυγκρασιακή και έντονη εκ γενετής – φαινόταν ακόμα κι απ’ την τόσο χαρακτηριστική φωνή της. Σπουδαία ηθοποιός από μαθητεία και θητεία σε σπουδαίους ρόλους. Αριστερή από τα γεννοφάσκια της και ίσως κι ακόμα πιο πριν. Η Ντίνα Κώνστα, που πέθανε χθες στα 83 της χρόνια. Από το 2018 είχε αποσυρθεί από τη σκηνή, την τηλεόραση και τον δημόσιο βίο, ενώ το τελευταίο διάστημα είχε γίνει γνωστό ότι νοσηλεύεται σε κέντρο φροντίδας ηλικιωμένων πάσχοντας από άνοια.

Πολλοί την ανακάλεσαν χθες ως «Ντένη Μαρκορά», τηλεοπτική μητέρα του Νίκου Σεριανόπουλου στους «Δυο Ξένους» και μια μεγάλη της τηλεοπτική επιτυχία που της χάρισε συντριπτική δημοφιλία και επιτυχία.

Συντριπτική διότι κάποια στιγμή, ακόμα και στον δρόμο, περισσότεροι την αναγνώριζαν ως Ντένη Μαρκορά και λιγότεροι ως Ντίνα Κώνστα. Το είχε εξομολογηθεί και η ίδια σε τηλεοπτική της συνέντευξη, αφηγούμενη πως ένας ταξιτζής της είχε πει «Σας ξέρω, η Ντένη Μαρκορά δεν είστε;» και πως εκείνη του απάντησε «άι στο διάολο, χρυσό μου, είμαι η Ντίνα Κώνστα».

Και η αλήθεια είναι ότι το ταμπεραμέντο που λάτρεψαν οι πολλοί στον τηλεοπτικό της ρόλο, δεν ήταν της «Μαρκορά». Της Κώνστα ήταν. Η οποία ήταν μάλιστα από τα μέσα στης δεκαετίας του ’70 παρούσα σε πολλές ελληνικές σειρές και σχεδόν σε όλες τις μεγάλες τηλεοπτικές μεταφορές λογοτεχνικών έργων, από τον «Συμβολαιογράφο» του Ραγκαβή, την «Τιμή και το Χρήμα» του Θεοτόκη, τους «Αθλιους των Αθηνών» του Κονδυλάκη, την «Κυρία Κούλα» του Κουμανταρέα κ.ά.

O τελευταίος της ρόλος

Και υπήρχε βέβαια και το θέατρο, στο οποίο η τελευταία της μεγάλη επιτυχία ήταν ο ρόλος της Σωτηρίας Μπέλλου στον μονόλογο που είχε βασιστεί στη βιογραφία της εμβληματικής ερμηνεύτριας από τη Σοφία Αδαμίδου. Σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις που έδωσε μάλιστα το ’18 στον Χρήστο Παρίδη και τη LIFO η Ντίνα Κώνστα είχε ευχηθεί ο ρόλος της Μπέλλου «να είναι και ο τελευταίος μου. Δεν τη βγάζεις καθαρή από τέτοιους ρόλους. Ταυτίστηκα απολύτως. Το κουβαλούσα και το κουβαλάω…». Εμελλε πράγματι να είναι ο τελευταίος της ρόλος…

Στην ίδια συνέντευξη είχε εξομολογηθεί ότι «εγώ έγινα ηθοποιός γιατί δεν θα μπορούσα να ζω μια φυσιολογική ζωή. Θέλω να ζω τις ζωές των άλλων, που λένε. Πάντα μας φαίνονται πιο ενδιαφέρουσες από τη δική μας. Γι’ αυτό σιχαινόμουν τους γάμους, τις συμβάσεις και ήθελα να είμαι ελεύθερη (…)».

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελε εξαρχής να γίνει ηθοποιός. Γεννημένη σ’ ένα μικρό χωριό της Σάμου, τους Σπαθαραίους, με καταγωγή ποντιακή από την πλευρά της μητέρας της, «κληρονόμησε» από τους γονείς της τις αριστερές πεποιθήσεις. Ο πατέρας της ήταν τροτσκιστής με διώξεις από το καθεστώς Μεταξά. Τον έχασε πολύ νωρίς και εγκαταστάθηκαν με τη μητέρα της στην Αθήνα, στους Αμπελόκηπους. Πολιτικοποιημένη από μικρή και «επαναστάτρια», κόντρα στις μικρές και στις μεγάλες συμβάσεις. Από μικρό παιδί την ενοχλούσε η έννοια της υποχρέωσης ή η οποιαδήποτε σύμβαση, ακόμα και η μικρότερη όπως η σχολική υποχρέωση απομνημόνευσης και απαγγελίας ενός ποιήματος.

efsyn.gr