Τα εμπειρικά δεδομένα όσον αφορά την ομιλία του προέδρου της Ουκρανίας στο ελληνικό Κοινοβούλιο μέσω τηλεδιασκέψεως (Πέμπτη 7 Απριλίου 2022) είναι γνωστά σε όλους μας. Εκείνα που αποτελούν μετέωρα στοιχεία είναι οι κριτικο-ερμηνευτικές αναλύσεις. Ή μάλλον θα πρέπει να τονιστεί ότι ως συγκροτημένη πολιτική κοινωνία (με Κοινοβούλιο, κυβέρνηση, αντιπολίτευση κ.ά.) έχουμε ήδη «πάρει θέση» (όπως λέγεται στην πολιτική γλώσσα). Και ποια είναι αυτή; Μέσω του μηνύματος του πρωθυπουργού της χώρας και μέσω των δηλώσεων των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων καταλήξαμε ως Ελλάδα (ως Αθήνα) στο παγκόσμιο σύστημα εξουσίας να υποστηρίζουμε τον αγώνα του ουκρανικού λαού για την υπεράσπιση του πολιτικού αυτοπροσδιορισμού του (και σωστά κάνουμε) όπως και να καταδικάζουμε τη ρωσική εισβολή στο έδαφος της Ουκρανίας (και σωστά κάνουμε).

Οποιος γνωρίζει από τη μεθοδολογία των ερμηνευτικών σχημάτων, τα οποία ιδρύουν την ίδια την πολιτικο-κοινωνική πραγματικότητα (δηλαδή εάν έχει μελετήσει τους Χέγκελ και Μαρξ), αντιλαμβάνεται ότι η τεχνολογική ομιλία του Ζελένσκι δεν ήταν μια διάλεξη η οποία υπακούει στη βεμπεριανή αρχή της αξιολογικής ουδετερότητας. Ηταν, όπως τονίστηκε, αξιολογικά και συναισθηματικά φορτισμένη. Επιπλέον ο πρόεδρος Ζελένσκι γνωρίζει την ιστορία των ελληνο-ρωσο-ουκρανικών σχέσεων σε επίπεδο πολιτικής επεξεργασίας όσο κανένας Ελληνας πολιτικός!

Δεν έχω σκοπό να αναπτύξω τις θεωρητικο-πολιτικές θέσεις μου προτού κατανοήσω πώς η ελληνική δημοκρατική πολιτική κοινωνία στο ανώτατο επίπεδο θεσμικής έκφρασής της (στη Βουλή) αποδέχτηκε την τεχνολογική ομιλία του Ζελένσκι με τους φασίστες, τους νεοναζί ομιλητές. Επισημαίνω μόνον τα εξής δύο δεδομένα: Πρώτον, όταν την 24η Φεβρουαρίου ο Πούτιν εισέβαλε στο έδαφος της Ουκρανίας, σύσσωμη η Ελλάδα ως πολιτική κοινωνία καταδίκασε αυτήν την εισβολή. Και το δεύτερο δεδομένο, επειδή όπως όλοι μας καταλαβαίνουμε ο «Αγιος δεν μπορεί να αγιάσει», τι ακριβώς συνέβη με την τεχνολογική ομιλία του Ζελένσκι; Διχάστηκε η ελληνική πολιτική κοινωνία και ενώ μέχρι την Πέμπτη 7 Απριλίου 2022 είχαμε ενωθεί, εισβάλλει ο Ζελένσκι με τους δύο φασίστες στο ελληνικό Κοινοβούλιο μέσω της τεχνολογίας.

Σε κάθε πολιτική κοινωνία στη σύγχρονη εποχή μας όλοι γνωρίζουμε ότι οι διακρατικές επαφές προετοιμάζονται επισταμένως και επιπλέον οι δύο πλευρές γνωρίζουν για τις θέσεις των εκατέρωθεν μερών. Η τεχνολογική ομιλία του Ζελένσκι στο ελληνικό Κοινοβούλιο, σ’ έναν τόπο όπου διεξάγονται οι διαβουλεύσεις, δεν ήταν διαδικαστικό-τεχνολογικό λάθος. Ηταν και θα είναι στην ευρωπαϊκή Ιστορία το πολιτικό λάθος εξ ορισμού και από τις δύο πλευρές: και από το Κίεβο και από την Αθήνα.

Μετά από χρόνια στην ευρωπαϊκή Ιστορία συναντήθηκαν οι δύο πρωτεύουσες (Αθήνα και Κίεβο) και αντί να συνομιλήσουν στο ελληνικό Κοινοβούλιο, φτάσαμε στο «πολιτικό σημείο μηδέν»: Το Κίεβο επιστρατεύει τους φασίστες μαχητές στην τεχνολογική ομιλία του προέδρου του και η Αθήνα (διά του πρωθυπουργού της) δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει: ή μάλλον καταλαβαίνει το εξής: όταν έχεις ενσωματώσει την Ακροδεξιά στην κυβέρνησή σου, τότε θα πρέπει να αναγορεύσεις τη «σιωπή» σε ύψιστη πολιτική αρετή. Με άλλα λόγια, τι πέτυχε η κυβέρνηση Μητσοτάκη; Επανέφερε από το παράθυρο τον κανόνα της αντιδημοκρατικής λειτουργίας του Κοινοβουλίου.

Η τεχνολογική παρουσία του Ζελένσκι ως πολιτικό συμπέρασμα έχει ως εξής: Ακύρωσε όλες τις συνισταμένες του Κοινοβουλίου στη σύγχρονη εποχή μας και, το σημαντικότερο, ενώ ο Ζελένσκι ήθελε να υπερασπιστεί τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και γενικά το νεωτερικό κράτος και τη σύγχρονη πολιτική κοινωνία, έπεσε σε μια «παγίδα»: στην πολιτική συνθήκη του νεοναζισμού και του νεοφασισμού.

efsyn.gr