Με ατομική σύμβαση του εργαζομένου με τον εργοδότη του η ημερήσια δεκάωρη εργασία θα αντικαθιστά την οχτάωρη εργασία, σύμφωνα με τα όσα, άμεσα ή έμμεσα, διακινούνται για σχετικούς κυβερνητικούς σχεδιασμούς. Αντικατάσταση, λοιπόν, του οχτάωρου με πρόσχημα την «εξορθολογιστική» διευθέτηση της υπερωριακής εργασίας και του χρόνου ανάπαυσης του εργαζομένου. Χωρίς κανένα όμως πρόσχημα η επιδιωκόμενη αύξηση των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων. Η αναφορά όσο και η επίκληση της δημοκρατικής (ναι, της δημοκρατικής) παραδοχής ότι «η συλλογική διαπραγμάτευση οφείλει να αναγνωρίζεται ως ο κύριος ρυθμιστικός παράγοντας των εργασιακών σχέσεων» είναι περιττή για τους σχεδιασμούς και τις επιλογές της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης. Αδιάφορο της είναι ότι ο εργαζόμενος μόνος του δεν μπορεί να εξουσιάζει τη διαχείριση του χρόνου εργασίας του. Ο «οδοστρωτήρας» που υποσχέθηκε προεκλογικά η Νέα Δημοκρατία κινείται με ταχύτητα σε ημέρες πανδημίας. Η αντίσταση στις επιλογές της και η απόκρουσή τους είναι το ζητούμενο.

πρ. Υπουργός, Μέλος του Πολιτικού Συμβούλιου του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα “Η ΑΥΓΗ”, 6/4/2021