Για τη συγκεκριμένη συγχώνευση υπήρξαν πολλές σκέψεις και στο παρελθόν που φυσικά δεν είχαν να κάνουν με τα πρόσωπα αλλά με τις προσπάθειες καλύτερης διεκπεραίωσης υποθέσεων δημόσιου συμφέροντος. Σε κάθε περίπτωση όμως ο σχετικός προβληματισμός δεν είχε φτάσει σε τελικά συμπεράσματα και πάντως δεν αφορούσε τις ζοφερές και αθέμιτες πρακτικές σπίλωσης εισαγγελέων που βρέθηκαν με τις καυτές δικογραφίες στα χέρια και δεν τις έβαλαν ούτε στο αρχείο ούτε σε κάποια συρτάρια.

Συμπτωματικά το ΚΙΝ.ΑΛΛ. -που συναγωνίστηκε τη Ν.Δ. στον «αγώνα» εναντίον των εισαγγελέων κατά της Διαφθοράς με τη θεωρία της σκευωρίας- εγκάλεσε αυστηρά τον υπουργό Δικαιοσύνης διότι δεν έχει ακόμα υποβάλει αίτημα προς το Δικαστικό Συμβούλιο προκειμένου να τεθεί σε αργία η Ελένη Τουλουπάκη έως ότου δικαστεί μεταξύ άλλων και για το αδίκημα κατάχρησης εξουσίας.

Η υιοθέτηση από τον Αρειο Πάγο του ενός από τα δύο απολύτως αντίθετα πορίσματα ομοιόβαθμων δικαστικών έγινε μετά την ανάλογη απόφαση της πλειοψηφίας της προανακριτικής επιτροπής. Μάλιστα αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση της εισήγησης για συγχώνευση το ΚΙΝ.ΑΛΛ. με δεύτερη ανακοίνωση επιμένει προτρέχοντας ότι θα απομακρυνθεί η εισαγγελέας «Σήμερα ο κ. υπουργός ανακοίνωσε την ενοποίηση της Εισαγγελίας κατά της Διαφθοράς με το Οικονομικό Εγκλημα, προαναγγέλλοντας την απομάκρυνση από τη συγκεκριμένη θέση της κ. Τουλουπάκη.

Η κίνηση αυτή της κυβέρνησης δεν αναιρεί όμως την υποχρέωση του υπουργού με βάση το άρθρο 57 του Νόμου περί Οργανισμού των Δικαστηρίων, να θέσει στο Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο το ερώτημα της θέσης της σε αργία. Ιδιαίτερα μετά την αποστολή από τη Βουλή στις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές των σοβαρών στοιχείων που προκύψουν για εμπλοκή της σε σοβαρά αδικήματα».

Υποδείξεις

Φαίνεται όμως ότι ο Κ. Τσιάρας, ακόμα κι αν είναι βέβαιο ότι δεν περιβάλλει με εμπιστοσύνη την εισαγγελέα κατά της Διαφθοράς, δύσκολα θα προχωρούσε στη συγκεκριμένη κίνηση ειδικά αν δεν ήταν βέβαιος ότι το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο θα έκανε δεκτό το αίτημά του ταυτιζόμενο με τις υποδείξεις βουλευτών των δύο κομμάτων.

Η νομολογία που επικαλούνται όλοι και η οποία σχεδόν δεν απασχόλησε το καταδικαστικό πόρισμα Ζαχαρή είναι αναλυτικά εκτεθειμένη στο πολυσέλιδο πόρισμα του άλλου αντεισαγγελέα Δ. Σοφουλάκη που μελέτησε το ίδιο θέμα και έκρινε ότι δεν προέκυπταν ενδείξεις ενοχής ούτε για την Ελ. Τουλουπάκη ούτε και για τους δύο επίκουρους εισαγγελείς. Μάλιστα την υπόθεση των επίκουρων την έθεσαν στο αρχείο και τα δύο πορίσματα. Σύμφωνα με τον κ. Σοφουλάκη, «με το άρθρο 239 του νέου Π.Κ. (αλλά και του προϋπάρχοντος) η κατάχρηση εξουσίας τελείται πλέον με τρεις τρόπους: την εκβίαση για κατάθεση, την εν γνώσει έκθεση σε δίωξη ή τιμωρία αθώου και την παράλειψη δίωξης υπαιτίου».

Εύλογα λοιπόν αναρωτιέται κανείς, ακόμα κι αν δεν έχει γνώση νομικών, ποια βασιμότητα πλην των καταγγελιών της Ν.Δ. και του ΚΙΝ.ΑΛΛ. και των συνοδοιπόρων τους μπορεί να έχει η κατηγορία για εκβίαση κατάθεσης ή για εν γνώσει έκθεση σε δίωξη αθώου ή κυρίως η παράλειψη δίωξης υπαιτίου. Το ΚΙΝ.ΑΛΛ. θεωρεί προφανώς εκ προοιμίου αθώο τον Αν. Λοβέρδο ακόμα κι αν δεν έχει ξεκινήσει καν η κύρια ανάκριση ούτε έχει εκδικαστεί η υπόθεση. Πώς θα θεωρηθεί εκ προοιμίου αθώος; Επιπλέον γιατί άλλες υποθέσεις πολιτικών τις έβαλε στο αρχείο;

Οι βασικοί μάρτυρες που εξετάστηκαν από τους δύο επίκουρους εισαγγελείς που κρίθηκαν αθώοι ουδέποτε μέχρι τη στιγμή που κλήθηκαν στην προανακριτική επιτροπή της Βουλής δεν ισχυρίστηκαν ότι εκβιάστηκαν. Πώς ακριβώς τους εκβίασε άραγε η Ελ. Τουλουπάκη που απλά υπέγραφε τις καταθέσεις; Οσο για την παράλειψη δίωξης υπαιτίου, που μπορεί να αποτελεί κατά παράδοση τη βασική αιτία δίωξης εισαγγελέα, μάλλον δεν απασχολεί τους διώκτες της Ελ. Τουλουπάκη. Εξάλλου άλλοι είναι εκείνοι που έβαζαν δικογραφίες και καραμπινάτες ενοχές στα συρτάρια τους και σήμερα κραδαίνουν τον ζυγό της Θέμιδος.

Επί Δεξιάς λόγω πορίσματος των οικονομικών εισαγγελέων για τη Siemens αποφασίστηκε διά της πλαγίας οδού η ίδρυση της Εισαγγελίας κατά της Διαφθοράς (Ελ. Ράικου) ώστε να αλλάξει χέρια η δικογραφία. Σήμερα και πάλι επί Δεξιάς (και ΚΙΝ.ΑΛΛ.) θα γίνει το ακριβώς αντίθετο. Ακόμα κι αν είναι ορθή η συνένωση, δύσκολα πείθεται κανείς σε αυτή τη συγκυρία για την έλλειψη σκοπιμότητας.

Efsyn.gr