Είναι η πρώτη φορά που ο Αντώνης Ρουπακιώτης, ο γνωστός δικηγόρος και πρώην υπουργός,  δοκιμάζει να περάσει την «κόκκινη γραμμή», να εκφραστεί ποιητικά. 

Στην αρχή ήταν «μουτζουρώματα» πάνω στο χαρτί, όπως λέει ο ίδιος με το γνωστό μετριοπαθές του ύφος, που τα σχεδίαζε στην Ανδρο, το καλοκαίρι. Στη συνέχεια τα «μουτζουρώματα», πήραν μορφή, ζωντάνεψαν, έγιναν λόγος ποιητικός, ελεύθερος, που ρέει και αποκαλύπτει, διαβρώνει και καυτηριάζει.

Κάμποσους μήνες μετά, η ποιητική συλλογή έγινε βιβλίο.  Ο Αντώνης Ρουπακιώτης, αυτόπτης μάρτυς της γενιάς του, με το «Εγώ δεν είµαι ποιητής» στοχάζεται «για όσα ζήσαµε, για όσα συµβαίνουν». Την ίδια ώρα, αναδεικνύει την ακατάλυτη δύναµη των ανθρωπίνων συναισθηµάτων και σχέσεων και τη δοκιµασία τους στην εποχή µας.

Απλώνω το χέρι μου.
Μπαλκόνι σε μπαλκόνι.
Μα δε σε φτάνω.
Και σκέφτομαι:
Ποιος φταίει άραγε;
Οι μηχανικοί που τα ‘χουν τόσο μακριά;
Ή μην εσύ το χέρι σου δεν το απλώνεις;
[Από την έκδοση]