“Σήμερα, 1η Νοεμβρίου, ημέρα που τιμώνται οι νεκροί στη Γαλλία, πέθανε ο Ντίνος Γεωργούδης, Αλεξανδρινός και κάτοικος Παρισίων από το 1967. Επέλεξε να αποτεφρωθεί στο νεκροταφείο Père Lachaise. Η στάχτη του θα σκορπιστεί στο ανατολικό Πήλιο”. Μ’ αυτό το λιτό μήνυμα η οικογένειά του μας ενημέρωνε χθες το μεσημέρι για τον θάνατο ενός σπουδαίου ανθρώπου.

Φωτεινό πνεύμα της επιστήμης και της Αριστεράς, πραγματικός «δάσκαλος», όχι μόνο για τους φοιτητές του, ο καθηγητής Λεξικολογίας και Φιλοσοφίας στη Σορβόνη, πέθανε χθες στις 5 τα χαράματα σε ηλικία 83 ετών. Βεβαρημένη η υγεία του εδώ και χρόνια, ωστόσο δεν κατέληξε από τον καρκίνο που τον ταλαιπωρούσε. Όπως χαρακτηριστικά λένε οι δικοί του άνθρωποι, τον πρόδωσε το σώμα του, όχι το πνεύμα του. Άλλωστε μέχρι το τέλος έγραφε, ασχολούνταν με τον σχολιασμό λεξικών της νεοελληνικής γλώσσας. Η τελετή αποχαιρετισμού δεν έχει ακόμα οριστεί. Αναμένεται κατά πάσα πιθανότητα στις αρχές της επόμενης εβδομάδας.

Μορφή που ενέπνεε σεβασμό αλλά και άνθρωπος της χαράς και του κεφιού, πολυσχιδής προσωπικότητα με σημαντική συμβολή στο πεδίο των ιδεών, την εκπαίδευση και την πολιτική, ο Ντίνος Γεωργούδης συγκέντρωνε όλα τα χαρακτηριστικά τού διανοούμενου της δράσης, όχι όμως της εν θερμώ αντίδρασης. Βαθιά πολιτικός άνθρωπος, ενσάρκωσε τη νηφαλιότητα και την κριτική σκέψη σε όλα τα πεδία των ενδιαφερόντων του. Γι’ αυτό, με τον θάνατό του, αναμφίβολα, χάνεται ένα ευπρεπές δείγμα πανεπιστήμονος.

Γεννημένος το 1934 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, με καταγωγή από το Μούρεσι του Πηλίου, αποφοίτησε με άριστα από το Αβερώφειο την ίδια στιγμή που διακρινόταν στον αθλητισμό, ως πρωταθλητής στο ακόντιο. Σπούδασε με υποτροφία στη Φιλοσοφική του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ ταυτόχρονα στα φοιτητικά του χρόνια εργαζόταν ως αρχισυντάκτης στην εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Λαρούς».

Με τη σύζυγό του Στέλλα, καθηγήτρια Θρησκειολογίας και μάχιμο στέλεχος της Αριστεράς, το 1967 φεύγουν αρχικά για την Ιταλία, όπου τους βρήκε το απριλιανό πραξικόπημα, και στη συνέχεια για το Παρίσι. Εκεί εντάσσονται στον αντιδικτατορικό αγώνα, μέσα από τους κόλπους του ΚΚΕ Εσωτερικού. Ταυτόχρονα ο Γεωργούδης ξεκινά την ακαδημαϊκή του καριέρα, όπου και διακρίνεται, ενώ διατηρεί στενή επαφή με Έλληνες διανοούμενους του Παρισιού. Αψευδής μάρτυρας η ιστορική πλέον φωτογραφία, τραβηγμένη στο διαμέρισμα του ιστορικού τέχνης Νίκου Χατζηνικολάου στο Παρίσι, το 1972, που απεικονίζει τους τέσσερις φίλους, τον Ντίνο Γεωργούδη μαζί με τον Νίκο Πουλαντζά, τον Άγγελο Ελεφάντη και τον οικοδεσπότη.

Ενεργός ήταν η συμμετοχή του και στα περιοδικά της εποχή που εκδίδονταν στο Παρίσι, «Η Πορεία», το περιοδικό του Συλλόγου Ελλήνων Σπουδαστών του Παρισιού στο οποίο συμμετείχαν Έλληνες φοιτητές, επιστήμονες και καλλιτέχνες, το «Autre Grece» και «Ο Αγώνας», το περιοδικό της κομματικής οργάνωσης του ΚΚΕ Εσωτερικού στη γαλλική πρωτεύουσα, στα οποία έγραψε ψευδωνύμως, όπως για παράδειγμα Βιλάνος.

Ο γνωστός ιστορικός Σπύρος Ασδραχάς, στενός φίλος και κουνιάδος του Γεωργούδη, ανάμεσα στα πολλά που θα μπορούσε να μας πει, αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Ήταν ο Αλεξανδρινός Έλληνας που έφερε στην Αθήνα έναν πολιτισμό που σ’ εμάς τους συναδέλφους του στη Φιλοσοφική Σχολή δεν ήταν οικείος: ευρυμάθεια, γλωσσομάθεια, γνώση της ελληνικής και διεθνούς λογοτεχνίας. Απάγγελνε στίχους από τον Έλιοτ και άλλους ποιητές που τους ξέραμε ή τους μισοξέραμε. Δεν ήταν τακτικός φοιτητής, εγκατέλειπε τις υποχρεώσεις του παρά το γεγονός ότι κάποιες στιγμές έφευγε για να διδάξει στο Αβερώφειο χωρίς να έχει πάρει το πτυχίο του, το οποίο και δεν έλαβε ποτέ από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Βρέθηκε στην Ιταλία και με την κήρυξη της δικτατορίας στη Γαλλία, όπου η σύζυγός του Στέλλα εντάχθηκε στον κύκλο του Βερνάν και εξελίχθηκε σε εκπρόσωπο περιωπής της θρησκειολογίας και της κοινωνικής ανθρωπολογίας στην ελληνική αρχαιότητα. Ο Ντίνος δίδαξε στο Paris IV. Είχε την ευχέρεια του προφορικού λόγου και τις απέραντες γνώσεις που τον έκαναν ουσιαστικό. Ήταν ολιγογράφος και συγκέντρωσε τα ενδιαφέροντα του στην ελληνική λεξικογραφία. Η πρώιμη ελληνική λεξικογραφία ήταν και το αντικείμενο της διατριβής του. Έγραψε λίγες ευφυέστατες μελέτες. Έδωσε μια εκτεταμένη συνέντευξη με ουσιώδη αυτοβιογραφικά στοιχεία και ευκρινείς νύξεις για την πνευματική και συναισθηματική του ζωή στον αφιερωματικό τόμο ‘Με τους τρόπους του Ντίνου Γεωργούδη. Αντιδωρήματα Παλαιών Μαθητών’. Αν με ρωτούσατε ποια είναι η γνώμη μου για τον φίλο και κουνιάδο μου, θα έλεγα ότι οι γνώσεις του ήταν τόσες πολλές που έκαναν τη γνώση απαιτητική όσο ήταν και για τους μεγάλους φιλοσόφους που τους εγνώριζε από πρώτο χέρι. Ίσως αυτό να εξηγεί την ολιγογραφία του».

πηγή: ΑΥΓΗ