Ο δικαστής πρέπει να είναι «τρίτος». Να μην συνδέεται με κανένα στοιχείο με την υπόθεση που κρίνει. Να μην είναι και να μην αισθάνεται «διάδικος». Να μην επηρεάζεται από λειτουργίες και επιλογές της κρατικής εξουσίας, να μην είναι «αλληλέγγυος» προς αυτές και να μην δεσμεύεται από τις προσωπικές πολιτικές επιλογές του. Με τα στοιχεία αυτά να απονέμει δικαιοσύνη, εφαρμόζοντας και ερμηνεύοντας το Νόμο, χωρίς η ερμηνεία του να νομοθετεί.

Η δικαστική κρίση να διακατέχεται από την υποκειμενική και αντικειμενική αμεροληψία. Αυτή αντιστοιχεί στο περί δικαίου κοινό αίσθημα.

Τα προαναφερόμενα δεν αποτελούν επίθεση στη Δικαιοσύνη, ούτε αντιπαλότητα – και μάλιστα οργανωμένη- προς τους λειτουργούς της.

Δημοκρατική διεκδίκηση αποτελούν.

Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Άλλωστε, οι θεσμικές εγγυήσεις ανεξαρτησίας των δικαστηρίων και οι εγγυήσεις της λειτουργικής και προσωπικής ανεξαρτησίας των δικαστών υφίστανται και είναι συνταγματικά κατοχυρωμένες.

πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών